Tagarchief: takkenwal

Loslopende honden

We blijven het herhalen in de Gentbrugse Meersen: “Bedankt om uw hond aan de leiband te houden”. Als hun jachtinstinct het overneemt, kan je ze namelijk niet meer tegenhouden. Voorkomen is dus beter dan genezen, want doodgebeten dieren kan je niet reanimeren.

Het Agentschap Natuur en Bos lanceerde deze zomer hiervoor nog een campagne om hondeneigenaars aan te sporen hun dieren aan de lijn te houden.

Zomer 2020: campagne ANB

Dat sommigen hun hond zelfs actief stimuleren in de Gentbrugse Meersen te jagen, is dan ook erg te betreuren. Sommigen laten hun honden achter de hazen rennen in het open grasland of achter de eenden in het berkenbos aan de Voshoek.

We spreken zoveel mogelijk mensen aan over deze problematiek en hebben met vrijwilligers de voorbije jaren een takkenwal aangelegd tussen de Gentbruggekouter en de Scheldedijk, in de hoop deze enkelingen (want gelukkig is het maar een kleine maar hardnekkige minderheid) te overtuigen op de paden te blijven met hun dieren aan de leiband.

De recente beslissing van het Agentschap voor Natuur en Bos naar aanleiding van doodgebeten schapen en pony’s in natuurgebieden bevestigt dat onze inspanningen zeker nodig zijn. Aangezien vriendelijk aanspreken en informatieborden niet meer lijken te helpen, zal het Agentschap op verschillende plaatsen in Vlaanderen verscherpte controles uitvoeren en vaker boetes uitschrijven.

Hieronder vindt u enkele links naar krantenartikels voor meer achtergrondinformatie. Deze artikels verschenen 02/12/2020 naar aanleiding van het persbericht van het Agentschap Bos en Natuur.

ZO 29 november 2020: verslag beheerwerken aan de takkenwal

Er was een prachtige dag voorspeld: geen enkel wolkje, volop zon, 5 graden. Het leek een ideaal moment voor een beheermoment, in beperkte kring uiteraard.

Die 5 graden waren echter blijkbaar verdeeld over 2,5 ’s ochtends en 2,5 ’s middags. Zon hebben we de hele dag niet gezien. In Gent toch niet. Maar het regende niet en er was geen wind. Stilstaand was het ijskoud, maar eenmaal in beweging was het eigenlijk best wel te doen.

De beperkte kring was door de covidmaatregelen bewust heel beperkt gehouden: 4 volwassenen en 2 kinderen. Je zou denken dat we dan niets kunnen realiseren, maar ik schreef het al in eerdere artikels: je hoeft echt niet met veel te zijn om een verschil te maken. En dat werd zondag opnieuw bewezen.

Wat hebben we nu precies gedaan?

Covid-proof hebben we ons in 3 groepen verdeeld.

1 Vrijwilliger verplaatste snoeiafval van een meidoornhaag. De takken lagen op een grote hoop aan de Gentbruggekouter en ze moesten ongeveer 500 meter verder gebracht worden naar de Voshoek. Gelukkig had een van de vrijwilligers het prachtige idee grote zeildoeken te voorzien, waardoor de takken op de zeilen konden worden geschept en dan via het zeil versleept.

Door covid moeten we afstand houden en dus vaak alleen werken. Niet altijd even gemakkelijk.

Een andere vrijwilliger gebruikte de takken om de takkenwal te verstevigen en te verhogen.

De bubbel van 4 ruimde tussen de Voshoek en de Scheldedijk de gracht naast het wandelpad uit. Die was namelijk door vandalisme gevuld met takken waardoor wandelaars gemakkelijk van het wandelpad het kwetsbare vogelgebied in konden. De vrijwilligers verwijderden de takken en gebruikten deze om de takkenwal te verlengen en te verhogen.

De gracht uitruimen en met de takken de takkenril verstevigen.

Beide min-twaalf-jarigen hielpen meer dan een uur ijverig mee. Maar ook daarna waren ze onbewust een grote hulp: hun vrolijk gebabbel en uitbundigheid waren aanstekelijk en hielden er de sfeer in bij de lage temperaturen.  

Gelukkig is er de jeugd om ons vrolijk te houden. Voor hun toekomst verzetten vrijwilligers bergen werk.

Na een uurtje hielden we pauze met individueel verpakte drankjes en koekjes. Een beetje suikers waren welkom om de kou te trotseren. We hadden gepland rond 16:00 af te ronden met het beheermoment, maar omdat we zo’n vooruitgang zagen, wou iedereen voort doen tot het werk af was. En ja hoor, toen het donker werd, waren we mooi rond.

Het resultaat mag er zijn.

  • De hopen snoeiafval zijn volledig verwerkt.
  • De takkenwal is nu volledig gesloten van aan de Gentbruggekouter tot aan de Scheldedijk. Met de meidoorn hebben we de wal een wat natuurlijker uitzicht kunnen geven, waardoor die er in de bocht meer als een haag uit ziet.
  • De gracht is zo goed als volledig uitgeruimd.

Wat blijft er nu nog over van werk?

  • Waar de hopen snoeiafval lagen, liggen hier en daar nog wat losse takken. Die moeten nog worden samen geharkt. Als in de lente gemaaid wordt, willen we niet dat deze takken de maaibalk beschadigen.
  • Het is de eerste keer dat de takkenwal zo hoog en ondoordringbaar gemaakt is. Maar op sommige plaatsen moeten we hem zeker versterken om ervoor te zorgen dat de takken niet gewoon van elkaar vallen en de wal inzakt.
  • Er liggen hier en daar nog takken in de gracht. Gelukkig niet genoeg meer om als opstap te kunnen dienen. Wat er overblijft, is nogal verborgen door het lange gras. Eenmaal het gras door de kou afgestorven, kunnen we eventueel de laatste takken verwijderen. Maar eerlijk gezegd: als de gracht tegen dan onder water staat, gaan we geen duikpak aandoen om dat weinige hout dat nog over blijft er uit te halen.

Wat brengt de toekomst?

De takkenwal zal wel voortdurend onderhoud vergen. We hebben er bewust voor gekozen geen paaltjes te zetten, om hem zo natuurlijk mogelijk te laten ogen. Jammer genoeg betekent dat ook dat vandalen het iets gemakkelijker hebben. Nu al zijn er hardnekkige vernielers die delen van de wal los getrokken hebben om toch toegang te krijgen tot het kwetsbare vogelgebied. We zullen dus in de toekomst continue de takkenwal moeten controleren en opnieuw herstellen. We kunnen enkel maar hopen dat de takken op termijn ontradend werken en dat de enkelingen die het kwetsbare broedgebied nu als hun privéwandelterrein beschouwen uiteindelijk beseffen dat de natuur wel degelijk het beschermen waard is.

Zo 22 november 2020: Dag van de Natuur 2020 – mini-editie

Het had zoals vorig jaar een dag vol vrijwilligerswerk moeten worden, zondag 22 november. We hoopten net als vorig jaar op 40 à 50 vrijwilligers. En er was werk voor iedereen. Maar covid heeft er anders over beslist.

Omdat de tijd niet stilstaat en de seizoenen gewoon verder lopen, kunnen we niet alle beheerwerken zomaar ‘niet doen’. Er is veel werk, maar er was toch eentje in het bijzonder dat zeker tegen de lente klaar moet zijn: de takkenwal aan het toegangspad naar de Voshoek moet gesloten worden en hoog genoeg zijn om volgende lente de honden en de wandelaars uit het vogelbroedgebied te houden.

Daarom hebben we er een mini-editie van gemaakt, van deze Dag van de Natuur: 4 personen, verspreid over 500 meter.

Het werk raakte niet af, maar schoot wel goed op. Er lagen nog twee en een halve hoop takken klaar aan de ingang van de Gentbruggekouter. Anderhalve hoop daarvan zijn verwerkt tot takkenwal. Er blijft nu nog 1 hoop over. Dat wordt wel de lastigste: meidoorntakken. Maar die zal wel efficiënt zijn, want zeg nu zelf: wie heeft zin om in die doornen terecht te komen? We hebben nog tot in de lente om die takken naar de Voshoek te dragen en de takkenwal te sluiten. Het ziet er naar uit dat dat wel zal lukken.

Met dank aan de dapperen die zondag de regen trotseerden om de natuur een handje te helpen. Het was niet evident met zo’n kleine groep en het weer zat niet mee, maar het resultaat van anderhalf uur mini-editie mag er zijn!